Wij zijn sterk

Een van de mooiste lessen die je je kinderen kan meegeven, is om hen te leren van zichzelf te houden. Lies schreef daar een mooie blogpost over, waarschijnlijk niet toevallig op Internationale Vrouwendag. Want zij heeft een dochtertje, dat ze graag ziet opgroeien tot een vrouw die zichzelf respecteert en gerespecteerd wordt, voor wie ze is en wat ze doet.

aan het meisje van mijn dromen.jpg

Aan het meisje van mijn dromen

Aan het meisje van m’n dromen, de vrouw van mijn leven.
Aan het blonde Rapunzeltje dat huppelend naar school vertrokken is.

Ik heb het vanmorgen nog eens benadrukt, toen ik naast je in de zetel kroop: Alles wat jongens kunnen, kunnen meisjes ook. En je vertelde me toen trots dat je dat ook al vaak tegen de andere kindjes op school gezegd hebt.

Je toonde me je spierballen. En vergeleek ze met de mijne.
We zijn sterk, mama.
We zijn sterk, kleintje.

Op deze meisjesdag wens ik je toe dat je jezelf mag zijn. Jezelf mag blijven.
Dat je alle kansen grijpt die je krijgt en – vooral – dat je vecht voor de kansen die aan jou voorbij lijken te gaan. Omdat meisjes anders zijn dan jongens. Maar wel gelijkwaardig. En dat je dan ook dezelfde rechten krijgt.

Ik wens je toe dat je alle dromen die je hebt, mag najagen.
Dat je zelf je keuzes mag maken. Ook al gaan die in tegen wat er van je verwacht wordt.
Dat je je niet laat afschrikken door ‘wat hoort’, maar dat je je hart volgt.
In de liefde, in de wereld, in het leven.

En bovenal wens ik je toe
dat je je eigen keuzes mag maken.
Dat je onafhankelijk bent. Dat je zelfverzekerd blijft.
En jezelf graag blijft zien. No matter what.
En als je groter bent, kleintje, kruipen we samen op de barricades.
Mocht dat nog nodig zijn…
Ik hoop van niet.

Meisjes boven!

#internationalevrouwendag #vrouwendag

Auteur: Mijn mama en ik

Grote zorgen

Kleine kindjes, kleine zorgen. Iedereen kent de uitspraak en ook het vervolg erop. Hoe zwaar het leven met een baby’tje in huis ook is, het wordt er niet gemakkelijker op als dat kleintje opgroeit tot een grote jongen of een flinke meid. Oké, je hoeft dan ’s nachts niet meer op te staan om flesjes te geven, monsters te verjagen of over een pijnlijk buikje te wrijven. Je maakt je dan andere zorgen, over pesten op school, studiekeuzes en tieners die plots niet meer praten…

Onlangs lazen we een blogpost van Lies die ons erg ontroerde. Het gaat over de dynamiek in een gezin met ietwat oudere kinderen. Heel herkenbaar, alweer…

img_7661.jpgIk heb je precies gemist …

Al 3 keer vandaag ben ik begonnen met schrijven. Evenveel keer ben ik gestopt omdat het een te negatief verhaal dreigde te worden. Ik zat dan ook al enkele dagen in een dipje. 2 weken kerstvakantie met 4 kids 24/7 onder mijn hoede begon zijn tol te eisen.

Dringend behoefte aan wat tijd alleen. Weer naar toilet kunnen gaan zonder gezelschap, een half uurtje douchen zonder lastig gevallen te worden, over iets kunnen nadenken zonder 5 keer onderbroken te worden of 2 paar billen schoon te vegen.

Het ‘zorgen voor’ viel me de laatste dagen zwaar. De hele dag door zat ik te vitten op de kinderen waardoor zij dan weer nerveus werden en nog meer op mijn zenuwen gingen werken. Een vicieuze  cirkel noemen ze dat. Het duurt dan altijd even voor ik besef dat niet mijn kinderen het probleem zijn, maar ikzelf.

Vooral onze oudste zoon reageert slecht op mijn occasionele dipjes. Van onze 4 kinderen is hij degene die mij haarfijn aanvoelt. Ben ik verdrietig, dan voelt hij zich ook niet bepaald happy en zegt hij dingen als “Ik ben verdrietig, maar ik weet niet waarom…”  Hij zal de eerste en vaak de enige zijn die het merkt en me (on)bewust meer aandacht geven.

Ben ik chagrijnig, boos, kwaad, … dan zal hij zich ook behoorlijk lastig gedragen.

Zo draaien we regelmatig naar een dieptepunt toe, zoals gisteren en vandaag. Vandaag besloten we dan maar na een lange dag vloeken, zagen en vitten op de kinderen om met zijn allen uit eten te gaan. Wokken. Tegen openingstijd zou het wel rustig zijn, dan hoeven we ons niet te erg te schamen als het ook daar niet lukt om het perfecte gezinnetje te spelen.
Tijdens de autorit heen hadden mijn man en ik het er, tussen het gesakker en geruzie door, over hoe zwaar het de laatste tijd was en dat er dringend iets moet veranderen … Je kent dat wel, veel meer dan dat wordt er dan meestal ook niet gezegd. Geen concrete maatregelen, geen nieuwe afspraken of dwingende veranderingen.

Het eerste uur was het inderdaad erg rustig in het restaurant en de kinderen zo mak als een lammetje. We strooiden dan ook royaal met de nodige complimentjes. Hoelang was dat in godsnaam geleden? Dat ik mijn kinderen nog eens een complimentje heb gegeven, een beloning voor goed gedrag. Praise your child … We hebben het nochtans tot vervelens toe gehoord en geleerd in de Tripple P cursus enkele jaren geleden.

Onze kinderen genoten zichtbaar van het moment, van het eten, van de rust, maar vooral van de aandacht. Ook ik had plots weer het gevoel te genieten van mijn eigen kinderen, van hun verhalen, hun gekke bekken, hun aanwezigheid.

Na anderhalf uur liep het restaurant stilaan vol en dropen wij af. Iedereen happy en voldaan. De sfeer in de auto op de terugweg was in niets te vergelijken met de heenreis. Ik leek wel 10 keer meer energie te hebben dan enkele uren daarvoor.

Thuis gaf onze oudste zoon Jef me een knuffel en zei: “Ik heb jou precies gemist.”

9 jaar en hij weet mij als geen ander telkens weer diep in mijn hart te raken. Het is dat woordje precies dat het ‘em doet. Hij voelt iets vaags binnenin en probeert het in woorden uit te drukken. En hij doet dat hartverscheurend goed.

Hij drukt mij onbewust met mijn neus op de feiten: de moeder die hij nodig heeft, was er de voorbije dagen niet. Hij had de lieve versie van mij gemist. Dit noemen ze een wake-up call. Een eyeopener. Een sjot onder uw gat. Maar vooral: een keerpunt.

Morgen wordt een fantastische dag!

Auteur: The world of Lies

Tot aan de maan en terug

Allesomvattende, onvoorwaardelijke liefde. Hoe omschrijf je zoiets? Hoe begin je daaraan? Bestaan daar wel woorden voor? Annelies deed een zeer verdienstelijke poging… Haar blogpost is zo herkenbaar dat we hem wel moesten delen…

liefde-1068x420Hoeveel ik van je houd

Zondagavond. Het weekend is weer voorbij. Mona ligt in bed. Iets meer dan 8 maanden is ze nu. En wat gaat de tijd snel. Wat zie ik haar graag.

Allesomvattende, onvoorwaardelijke liefde. Hoe omschrijf je zoiets? Hoe begin je daaraan? Bestaan daar wel woorden voor?

Het doet iets met mij, dat moederschap, die kleine meid. Soms is het zo onwerkelijk. Zij mijn dochter. Ik haar mama. En dan kijk ik naar haar en zie ik de gelijkenissen. En dan ben ik bang dat mijn hart gaat ontploffen.

Wat is er van mij geworden? Sinds wanneer ben ik zo melig geworden? Zo een mama die haar eigen kind fantastisch vindt en niet kan geloven dat wij dat hebben gemaakt. Zo een mama die alles, het laatste wat ze heeft, haar leven zou geven voor haar dochter. Zo een mama die haar kind zo graag ziet dat het soms pijn doet.

Ze gaat me het nog moeilijk maken. Discussies, ruzies. Vriendjes die ik niet oké vind. Outfits waarvan ik niet geloof dat ze dat mogen verkopen. Maar wat ze ook doet, hoe moeilijk het ook kan zijn. Ik hou van die meid, mijn dochter. Wat er ook gebeurt. Wie ze ook zal worden. Voor eeuwig en altijd. Tot aan de maan en terug.

Auteur: Annelies beleeft

What’s new?

We schrijven begin februari… In onze winkel vullen enkele rekken zich nog met koopjes. Maar waar wij écht blij van worden, zijn de nieuwe collecties. Elke week is het reikhalzend uitkijken naar een verse lading zomerse bloesjes, korte broeken en fleurige rokjes… Ook al zullen die nog even in de kast moeten blijven liggen, het kan maar deugd doen om ernaar te kijken en je voor te stellen wat een fijne zomer onze kleintjes gaan beleven in deze toffe outfits.

Momenteel kunnen we je al verlekkeren met de lente- en zomercollectie van bekende merkjes zoals Petit by Sofie Schnoor, Kidscase, Carlijn Q, Tumble ‘N Dry en My Little Cozmo. Maar we hebben ook heel wat nieuwkomers in petto… Zo introduceerden we vorige week nog het beloftevolle House of Ninoh. En daar zal het niet bij blijven!

Meer daarover heel snel, beloofd!

PS: De nieuwe collecties werden ook al gespot door Unicorns & Fairytales.

Lieve papa

Aan mama’s en papa’s die hun gevoelens voor hun kleintjes mooi kunnen verwoorden, heeft ons land geen gebrek. Steeds vaker stoten wij op blogs die ons ontroeren, doen lachen, ja soms zelfs even naar adem doen happen. Zulke pareltjes willen we graag met jullie delen. Omdat we in de wereld van onze kleintjes allemaal dezelfde zorgen en bekommernissen, dezelfde passie en onvoorwaardelijke liefde delen. 

In 2017 mag Gitaneblog de spits afbijten. Achter deze blog schuilt een 36-jarige mama (al voelt ze zich eerder 29) met een kleuterdochter van 5. Je kan haar volgen via Facebook of via haar blog.

16111995_10155031648908746_1697494658_n

Mijn papa en ik

Teleurgesteld. Dat was hij. Wat droevig zelfs. Het raakte me. Sneed.
We kwamen buiten na een info-avond. De zaal vol vrouwen. Mama’s. Papa’s eerder een uitzondering.
De toon dezelfde. De boodschap vooral voor moeders. Hij voelde zich buitengesloten.
Terwijl hij even veel met dochterlief bezig is dan ik.

Hij was er toen we haar hartje voor het eerst zagen kloppen. Zag haar gezichtje als eerste.
Gaf mee het eerste flesje. Doorstond samen met mij de eerste slapeloze nachten. Fotografeerde het eerste hapje groentepap. Hing vol bij de eerste spaghettislierten. En vond dat ok.
Hij was haar eerste woordje.

Troost haar wanneer ze een nachtmerrie heeft. Speelt tikkertje. Verstoppertje. Voor de tigste keer hetzelfde gezelschapsspel. Kijkt mee naar filmpjes van K3 en de Troetelberen.
Knuffelt. Heeft eindeloos geduld. Meer dan mama.

Het was wat aarzelend in het begin. Maar intussen is hij even goed in haar in bad steken. Zelfs staartjes maken lukt. Noodgevallenstaartjes. Maar toch. Niet simpel voor iemand wiens haar nooit langer dan 4 cm is geweest. Kan kleertjes bij mekaar zoeken… Nee. Dat doe ik best. Kleurenblindheid. Laten we het daar op steken.

Schilderde zonder problemen een kamermuur roze. Hij kent alle knuffeldieren bij naam. Speelt schooltje. Zingt de liedjes van Frozen mee. Laat zich gewillig omtoveren tot een prinses. Of toch bijna. Er zijn grenzen.

Als ze ziek is, wil ze papa. Ook.
Behalve om te slapen. Dan wil ze bij mama zijn.
En verhuist papa naar haar bed. Zonder gezucht. Met veel begrip. Voor haar snotneusje. Voor mijn ongerustheid.

Ze vertelt haar verhalen zowel tegen mij als tegen hem. Ook meisjesgeheimen. Wat die ook moge zijn, in de derde kleuterklas.
Haar oogjes stralen wanneer hij door de deur komt. De zijne ook.

Voor haar is papa zo belangrijk. Voor papa is zij zo belangrijk.

Lieve papa.  Ik hou van papa. Zei ze gisterenavond in bedje. En van mama. Dat kwam erachter.
Maar eerst papa.

Dankjewel. ❤

Auteur: Gitaneblog

Jaaroverzicht #hetlandvanooit

Dat onze klanten stuk voor stuk geweldige mama’s en papa’s zijn, dat wisten we al lang. Maar dit jaar werd ons ook duidelijk dat velen van jullie daarnaast nog over massa’s andere talenten beschikken. De foto’s die jullie op Instagram postten, de tekstjes die we op onze blog mochten publiceren, de natuurlijke flair waarmee jullie kleintjes bij ons op de foto kwamen,… daar nemen wij ons petje voor af. Bedankt, voor al dat moois.

En ja, dat vraagt om een jaaroverzicht van jullie mooiste foto’s! Nog eens bedankt om ons massaal te taggen op Instagram…

PS: Wisten jullie dat twee van onze gastbloggers en -instagrammers er dit jaar een zoontje bij kregen? Ook via deze weg nog eens een dikke proficiat aan Liesbeth en Sarah!

collage_jaaroverzicht_2
Prachtige foto’s van onze klanten…
collage_jaaroverzicht_1
Nog meer prachtige foto’s van onze klanten…
15725619_10211477621639082_322058239_o
Ezra, zoontje van Liesbeth
15682300_10154953490397873_768365176_o
Maurice, zoontje van Sarah

Nog geen twee en al nee

profile
Liesbeth De Puysseleir

Oude dametjes vallen in zwijm als ik hen passeer met hem in mijn supermarktkar. Ze spreken hem aan en hij tovert zijn mooiste glimlach tevoorschijn, meestal in gezelschap van een kir-geluidje.

Het charmeert, dat jongste kind van mij.

Niet alleen in de supermarkt. De dames van de crèche zijn ook helemaal dol op hem. Hij gaat twee dagen per week, maar ik denk dat ze daar stiekem zouden willen dat hij elke dag komt. Bij het ophalen horen we hoe flink hij wel niet geweest is en hoeveel plezier ze hebben gemaakt samen. In zijn boekje lees ik over grappige momentjes met een goedgezinde Viggo.

Als trotste mama aanvaard ik alle complimentjes met open armen, ik beaam zijn guitigheid, knik instemmend wanneer ze loven over zijn motorische vooruitgang.

Twee dagen crèche, de overige drie dagen zijn wij samen thuis. Hij en ik. Drie zalige dagen, dinsdag, woensdag en donderdag.

We zwaaien Hannelore uit wanneer ze vertrekt naar school en brengen samen Otis weg. Waarna we kunnen beginnen aan onze dag samen. Hij, ik en zijn nieuwe beste vriend : NEE

Helemaal nieuw is NEE niet. Hij maakte zijn intrede rond de tijd dat Viggo 18 maanden werd. Eerst een beetje aarzelend, vergezeld met een lachje, snel gevolgd door rondvliegende boterhamkorsten, borden, bekers, bestek.

Intussen is hij 20 maanden en leerde hij NEE al heel wat beter kennen. Ze vormen een sterk duo. Snel na het rondgooien van spullen kwam het neergooien van zichzelf. Met veel theater, meestal nadat ik  “nee”  in de mond nam. Misschien uit jaloezie, bedacht ik al eens.

Huilend en gillend smijt hij zichzelf vol overgave op de grond. Het hoofd wordt tegen de grond gestoten, hij pauzeert om te zien of ik een reactie wil geven en jammert weer lustig verder. Tot hiertoe enkel binnenskamers. For our eyes only als het ware.

Dit scenario herhaalt zich meermaals per dag. Want ik zeg best vaak “nee” tegenwoordig, meer dan hem lief is. Ook meer dan mij lief is om eerlijk te zijn.

Maar het is een fase.

Want kasten uitruimen, trappen opsluipen, de wasmachine aan/uitzetten, de voordeur uitsluipen, de kat van de buren pesten, je oudere broer nijpen, eten in het rondgooien, speelgoed als projectiel gebruiken, meubilair verhuizen, krabben, … dat blijft niet eindeloos leuk als je telkens terechtgewezen wordt.

Ik zag de fase al twee keer in alle hevigheid passeren bij zijn oudere zus en broer. Ik ben dus wel zeer zeker dat het weer overgaat.

Wat niet wegneemt dat ik het dodelijk vermoeiend vind, intens confronterend en dat ik van wanhoop soms tranen laat.

Het is een fase.

Processed with VSCO with hb1 presetProcessed with VSCO with hb1 presetProcessed with VSCO with hb1 presetProcessed with VSCO with hb1 presetProcessed with VSCO with b1 presetProcessed with VSCO with a5 presetProcessed with VSCO with hb1 preset

Auteur: Liesbeth De Puysseleir
Merk in the picture: KoekaNobodinoz, Petit Bateau, Jellycat, House of Ninoh en Elodie Details.